Een avond vol sportieve passie en enkele verrassingen

Als voorbereiding op het nieuwe tafeltennisseizoen is het bij Salamander stilaan een traditie aan het worden om een clubtornooi te organiseren met voorgift. Door die voorgift worden de klassementsverschillen een beetje “geëgaliseerd” en krijg je vele spannende wedstrijden en

verrassende resultaten. Tegelijk was het ook de “plezante seizoensopener”, maar meer hierover straks. Onder het toeziend oog van Mille en Walter werden om half acht de debatten geopend en begonnen de uitslagen binnen te rollen.

 

De poules: weinig verrassingen en vriendschappelijke rivaliteit

Zes poules evenwichtig samengesteld en bestaande uit vier spelers. Zo zag het er oorspronkelijk uit, maar twee afzeggingen (allebei keurig verwittigd) maakten poule A en poule E onvolledig. Met 22 spelers aan de aftrap, dus. In bijna alle poules gingen de twee hoogst geklasseerde spelers naar de afvallingstabel die voor de overwinning zouden spelen.

 

Alleen Mario doorbrak dit patroon door Lucas te verschalken in poule D, wat hem de enige E-speler maakte om het tot de afvallingstabel te schoppen, knap! In poule B verschalkte Ludo de latere winnaar, wat hem de enige maakt die erin slaagde Bert te kloppen en hem na het tornooi even de tweede plaats deed claimen. Dan was het tijd om te pauzeren voor een

kleine receptie terwijl ik de eindstanden van de poules berekende en de afvallingstabellen samenstelde.

 

Plezante opener van het seizoen: samen genieten

Rond 22u verzamelde Agnes de troepen in de cafetaria voor een korte speech, een glaasje Cava en versnaperingen. Niet alleen een moment van rust, maar vooral tijd voor een

gezellige babbel, ophalen van vergane glorie en dromen over grootse prestaties. “Een tof clubke, Salamander!” heb ik toen gedacht. Michel en Linda deden met schwung de bar en de sfeer was uitgelaten en vriendschappelijk.

 

Knock-outfase: de spanning stijgt

Het leek wel of nu het echte werk pas begon: felbevochten wedstrijden, vijfsetters, grinta en hoog niveau. Twee tabellen: één voor de plaatsen 1 tot 12 (met de nummers 1 en 2 van de poules), één voor de plaatsen 13-22. In de vier achtste finales bedwongen Bert, Fred, Dirk en Stef respectievelijk Iddo, Frank, Gaston en Mario (de laatst overgebleven E in de winnaarstabel). Door zijn ‘slippertje’ in de poule kwam Bert al in de kwartfinale tegen Warre, de eindstrijd van veel clubtornooien in het verleden. Een aandachtig lezer weet al wie won, om te weten op welke manier moet je verder lezen. Fred moest een 2-1 voorsprong nog uit handen geven tegen Bart in een spannende vijfsetter. Dirk onderging hetzelfde lot tegen Yannick. Ludo moest zelfs terugkrabbelen van een 2-0 achterstand (12-10 in de belle tegen Stef).

 

In de halve finales won Bert met 3-1 van Bart VW in vier spannende sets. Yannick moest dan wel een setje prijsgeven, maar het kostte hem wel wat minder moeite om Ludo naar de bar te doen verhuizen … een duidelijke win-win.

 

Ondertussen werd in de andere tabel ook gevochten, gemept en gekreund. Twee voorrondes hier: Matthew zwoegde zich een weg voorbij Eddy (3-2), Anantesh ontdeed zich makkelijk van Bart DB (3-0). Daarmee waren we hier ook snel aan de kwartfinales. Zo moeizaam als het ging in de voorronde, zo makkelijk versloeg Matthew Hans. Lucas nam de maat van Anantesh. Lieven won verrassend van Hendrik (3-0) en Borche kende geen genade tegen Jonathan (3-0). In de halve finales vochten Lucas en Matthew een broederstrijd uit onder jonge snaken (3-1 voor eerstgenoemde) en streden Borche en Lieven voor de andere finaleplaats. Uiteindelijk trok Lieven het laken naar zich toe na vijf felbevochten sets (11-9 in de belle).

 

De grote finale: een ware apotheose

Met C0-C0 stonden er twee kleppers aan tafel. De eerste wedstrijdhelft liep volledig volgens plan voor Yannick, hij was duidelijk de sterkste, won de eerste twee sets met 11-6 en bouwde een voorsprong uit in de derde set. Maar geleidelijk verschoof het momentum en Bert kreeg meer vat op het noppenspel van zijn tegenstander, hij paste zijn spel wat aan, nam wat meer aanvallend risico en dat scheen te werken. Met 13-11 in de derde set klampte hij zich vast aan de wedstrijd. Nu Bert het recept gevonden had, moesten natuurlijk nog 2 sets gespeeld worden. Met zijn speelstijl, zijn kwaliteit om de eigenschappen van zijn pallet optimaal te benutten en zijn grinta vocht Yannick als een duiveltje in een wijwatervat, maar Bert hield stand en haalde het uiteindelijk na nog twee nipte sets (11-8 en 11-9) en kroonde zich zo tot winnaar van het clubtornooi met voorgift.

Proficiat Bert!

 

Oh ja, in de schaduw van deze wedstrijd werd ook nog de finale gespeeld voor de 13 de plaats. Daarin werd het spreekwoord “je weet nooit hoe een koe een haas vangt” nog maar eens geïllustreerd: Lieven klopte Lucas in 4 spannende sets. Ieder handicap-puntje hielp!

 

Moet het worden gezegd? Deze seizoensopener was er BOENK OP!